- Mi Jin! - Buat kali pertama,
ramalan saya berubah.
Awak tidak mengapa-apa?
Buat kali pertama,
saya bertemu seseorang yang kematiannya saya tidak dapat lihat.
Buat kali pertama,
jantung saya berdegup kencang...
- disebabkan seseorang. - Adakah ini hubungan yang malang?
Hubungan yang malang?
Apa maksud awak?
Kenapa pula DNA Jo Pil Doo...
ada di situ?
Saya tidak tahu penjenayah jenis apa ini,
tapi semuanya bermula daripada Jo Pil Doo, jadi kita patut siarkan.
Kenapa awak buat begini?
Kenapa awak cuba bunuh Mi Jin?
Jo Pil Doo bukan penjenayah itu.
Lepaskan saya.
- Jo Pil Doo. Awak bunuh dia? - Lepaskan saya!
Lepaskan saya!
Dia tidak bunuh semua gadis ini.
Inilah yang dia mahu.
Melihat kebenaran dengan mata saya sendiri.
Kematian Mi Jin...
berubah lagi.
Waktu kematiannya berubah dari 7 malam ke 4 petang.
Jika ia berlaku hari ini...
- Ambil fail ini. - Baiklah.
Tunggu.
Ya?
Ini Detektif Seo Joon Young.
Tolong periksa Mi Jin.
Ya, baiklah.
Mi Jin.
Doktor!
Tidak.
Ke tepi. Mi Jin.
Mi Jin! Bangun.
Mi Jin!
Mi Jin.
- Mi Jin. - Tidak.
Mi Jin.
Helo?
- Mi Jin... - Mi Jin!
Kita ada kecemasan.
Melaporkan dari Bilik 307. Panggil doktor. Dapatkan doktor!
Helo?
- Cepat. - Ya.
Bagaimana keadaan Mi Jin?
Saya rasa...
Lee Mi Jin sudah mati.
Tutup hospital sekarang.
- Apa? - Penjenayah mungkin...
masih berada di hospital.
Boleh awak gambarkan rupa penjenayah itu sekali lagi?
Lelaki berusia pertengahan 30-an, ketinggian melebihi 180cm.
Dia berpakaian seperti kakitangan perubatan dan berjumpa mangsa.
Dia pakai kasut sniker berwarna putih,
dan ada luka atas tangan kirinya,
Sekejap.
Dia mungkin sudah menukar baju kepada pakaian biasa.
Pastikan awak tangkap sebelum dia keluar.
Dia penjenayah itu?
Ya.
Kenapa?
Awak kenal dia?
Ya.
Tapi, dia...
Bagaimana awak kenal dia?
Dia pemeriksa perubatan di Perkhidmatan Forensik Negara.
Awak kata awak akan lindungi dia.
Awak kata awak akan jaga dia!
Apa...
Apa awak buat semasa dia dibunuh?
Apa awak buat?
Maafkan saya.
Sila beri pengenalan awak.
Awak tengok semalam. Saya pemeriksa perubatan.
Saya dengar ada pembunuhan.
Tapi, tidak boleh lalu tanpa pengenalan.
Mi Jin saya.
Mi Jin...
Tolong kembalikan dia.
Tuan.
Mi Jin saya...
- Helo? - Ini Detektif Seo Joon Young.
Ada apa? Saya tidak sangka awak telefon.
Awak di mana?
Di hospital.
Di hospital?
Awak berada di tingkat tiga di Hospital Joongang?
Ya.
- Bagaimana awak tahu? - Tunggu di sana.
Saya datang.
Awak kata awak akan lindungi dia!
Awak kata awak akan lindungi dia.
Kembalikan dia. Kembalikan Mi Jin!
Kembalikan dia.
(Episod 9)
Sejak bila awak kenal dia?
Saya baru kenal dia.
Dia pemeriksa perubatan yang lakukan pemeriksaan mayat Oh Sung Min.
Kita akan tahu jika dia memang penjenayah itu...
apabila kita berjumpanya.
Ikut saya.
- Ini bilik istirahat? - Ya.
Awak sudah sampai.
Biar saya kenalkan dia.
Ini Kim Tae Pyung, lelaki yang saya sebutkan sebelum ini.
Letak pisau itu!
Lepaskan dia dan turun dari situ.
Awak fikir nasib awak berbeza?
Cubalah...
kehilangan seseorang yang paling tersayang.
Barulah awak tahu.
Awak takkan menjumpai...
Seo Joon Young.
Bagaimana...
saya boleh lupa tentang awak?
Seo Joon Young.
Dia akan mati...
disebabkan...
saya?
Selepas berjumpa dia,
akhirnya memori saya yang hilang 20 tahun lalu kembali.
(Permainan: Kepada Sifar)
Apabila...
saya merenung mata orang,
saya boleh lihat...
detik sebelum kematian mereka.
Sebab itu...
saya menyaksikan kematian saya setiap hari.
Di mana saya sebenarnya?
Dan...
kenapa saya akan mati di tempat yang diketahui ini?
Kenapa saya menangis?
Saya mahu tahu sebab saya menangis.
Saya mahu tahu sebab saya akan mati di sana.
Joon Young!
Air akan pasang!
- Cepat, mari! - Ayah!
Baiklah.
Sekejap.
Joon Young,
patutkah kita bina rumah di sini?
- Betulkah? - Ya.
Tapi, awak selalu sangat sibuk.
Sebaik sahaja saya tidak begitu sibuk,
kita bina rumah di sini di mana tiada orang jahat.
Kenapa? Saya ingat pantai merupakan tempat kegemaran ibu.
Setiap kali saya berada di sini,
terasa seperti ibu awak ada bersama saya.
Baiklah, Joon Young. Mari!
Sekejap.
Helo?
Ya.
Baiklah, saya akan sampai.
Joon Young, mari!
Mari!
Tuan.
Bangun.
Tuan.
Saya datang untuk tanya awak satu soalan.
Tuan.
Kami sudah menghentikan pendarahan.
Saya rasa dia perlu dijahit.
Sediakan sekarang.
- Baiklah. - Baiklah.
Hei, budak.
Awak cedera di mana-mana?
Siapa nama awak? Awak yang telefon kami?
- Maaf. - Ya?
Sebaik sahaja kami terima panggilan dan pergi ke sana,
hanya dia seorang yang ada.
Bagaimana awak masuk?
Rasanya dia bukan orang Korea. Lihat.
Jason, awak boleh cakap bahasa Korea?
Di mana ibu bapa awak?
Awak tidak datang ke Korea seorang diri, bukan?
Awak yang menelefon kami?
Hei, budak!
Doktor!
Joon Young.
Maaf. Kita berseronok tadi. Lama awak tunggu?
Bagaimana dengan gula-gula itu? Awak mahu lagi?
- Ya. - Baiklah.
- Ayah. - Ya?
Apa berlaku pada budak perempuan yang awak selamatkan?
Mari balik dahulu.
Saya perlu bekerja lagi. Mari.
- Ayah, sekejap. - Baiklah.
Mari.
Adakah akhirnya...
awak bangun?
Awak...
selamatkan saya.
Saya dengar awak dari Amerika Syarikat.
Ibu bapa awak tidak tahu...
yang awak berada di sini.
Kenapa awak datang...
dari jauh untuk berjumpa saya?
Kenapa...
awak cuba bunuh diri?
Awak tahu...
yang awak takkan mati.
Awak boleh lihat...
kematian awak sendiri,
jadi awak sudah pun tahu, bukan?
Awak juga...
boleh melihat kematian orang.
- Ya. - Apa pun,
apa...
yang awak mahu tahu?
Saya sangka awak sudah tahu.
Setiap hari saya nampak kematian.
Bagaimana ibu saya mati,
bagaimana ayah saya mati,
dan bagaimana kawan-kawan saya mati,
saya boleh lihat kematian mereka.
Tapi, saya tidak pasti jika patut beritahu mereka.
Jika saya beritahu mereka,
mereka mungkin sedih.
Ada...
seorang penyajak pernah berkata...
mengetahui bila seseorang akan mati...
ialah perkara paling menyakitkan.
Tapi,
tidak mengetahui kematian tertentu...
boleh buat kita...
rasa lebih sedih.
Nampaknya dia mati akibat kemalangan.
Sayang.
Sayang...
Sayang.
Awak berdua sama-sama terlibat dalam kemalangan itu?
Pada hari itu,
saya melamarnya.
Itulah hari...
yang paling menggembirakan dalam hidup saya.
Awak tentu amat mencintainya.
Memandangnya sahaja buat saya gembira.
Apa pun,
apa yang awak suka tentang saya?
Apabila saya bersama awak,
terasa...
seperti diri saya normal, jadi saya suka itu.
Hanya kematian awak sahaja yang saya tidak dapat lihat.
Saya patut lebih tahu.
Jika saya tahu,
saya boleh menghalangnya.
Dia mati disebabkan saya.
Apa makna dia mati disebabkan awak?
Jika awak boleh menghalangnya,
maknanya awak boleh ubah kematian orang?
Awak sepatutnya tangkap dia.
Awak sepatutnya halang dia!
Kalaulah orang awak buat kerja,
- anak saya takkan mati. - Bertenang.
Bagaimana penjenayah itu tahu di bilik mana dia duduk?
- Oh Tuhan. - Bagaimana?
Kembalikan dia!
- Tolong lepaskan dia. - Awak kata awak akan halang dia!
Bagaimana penjenayah itu boleh tahu mangsa berada di mana?
Adakah orang dalam bocorkan maklumat?
Bagaimana dia tahu bilik mangsa?
- Tolong bertenang. - Ini tidak masuk akal.
Tepat sekali.
- Tolong lepaskan dia. - Awak kata awak akan tangkap dia.
- Tolong bertenang. - Oh Tuhan.
Awak kata akan lindungi anak saya.
- Bawa dia jumpa saya! - Bertenang.
Awak kata akan tangkap penjenayah itu!
- Ya. Terima kasih. - Di tempat kejadian,
kami jumpa kad pengenalan gadis itu.
Ada cap jari lelaki itu di situ.
(Pemeriksaan Latar Belakang)
Jo Pil Doo, si tidak guna ini, ialah pembunuhnya.
Hei, jejaki dia sekarang.
Baiklah, tuan.
Bagus.
Berhenti di situ!
Tidak guna.
Berhenti!
Jo Pil Doo, jangan bergerak!
Berhenti!
Hei, berhenti sekarang!
Hei, awak akan akhirnya turun juga.
Kenapa awak terus menaiki tangga?
Sini!
- Mari sini. - Saya tidak buat!
Saya angkat agar saya boleh beri kepada ibu gadis itu.
- Mari turun! - Tidak guna!
Dong Chul!
Lelaki tidak guna!
Mari sini. Kenapa awak buat begitu?
Kenapa awak buat begitu?
Saya tidak buat.
- Kenapa awak buat? - Saya tidak...
Saya tidak buat!
Apa?
- Itu kemalangan. - Lelaki tidak guna.
Kenapa? Kenapa awak buat begitu?
("Seorang Detektif Jatuh dan Mati Semasa Menangkap Jo Pil Doo")
("Sembilan Tulang Rusuknya Patah, Alami Pendarahan Membawa Maut")
"Sembilan tulang rusuk mangsa patah."
"Kedua-dua buku lali dan pelvisnya remuk..."
"sehingga tidak dapat dikenali."
Awak belum jumpa tapak pengebumian enam lagi mangsa.
- Hentikan. - Tunggu.
Sudah tetapkan tarikh pemeriksaan tempat kejadian Jo Pil Doo?
- Tolonglah. Beritahulah saya. - Cukup.
Cukup!
Detektif Nam, saya wartawan.
Saya buat ini demi hak orang awam untuk tahu.
Lelaki tidak guna!
Kenapa pula menyiarkan gambar detektif yang mati...
ketika bertugas dikira sebagai hak orang awam untuk tahu?
Beritahu saya definisi hak orang awam untuk tahu!
Awak melampau! Serius.
Joon Young di sini.
Joon Young.
("Seorang Detektif Jatuh dan Mati Semasa Menangkap Jo Pil Doo")
Keluar.
Keluar. Pergi sekarang.
Pergi. Saya suruh awak pergi! Pergi!
Keluar.
Keluar, boleh?
- Itu pun dia. - Dia sudah sampai.
- Oh Tuhan. - Dia sudah sampai.
Oh Tuhan.
(Polis)
- Ayahnya bunuh mangsa. - Apa?
- Tidak guna! - Sampah.
- Awak layak mati! - Awak patut mati!
- Sampah. - Binatang!
- Benarkah dia bunuh mereka? - Ayah.
- Tidak guna. - Berundur.
- Tergamak awak buat begitu? - Sampai hati!
- Kenapa awak lakukannya? - Awak bukan manusia!
- Sila berundur. - Mari ke sini.
Ayah!
- Oh Tuhan, pembunuh! - Binatang!
- Hei, sampah! - Tergamak awak bunuh dia?
- Awak pembunuh! - Lelaki tidak guna!
- Sungguh tidak disangka! - Tergamak awak bunuh semua gadis?
Jadi, awak berada di sini.
Apa awak buat selepas itu?
- Apa? - Apa awak buat kepadanya?
Buat sekarang.
Tergamak awak buat begitu kepada budak perempuan itu?
- Dia tendang mangsa? - Binatang.
Tidak guna!
- Binatang! - Pembunuh!
Bawa dia dari sini.
- Penjarakan dia sekarang! - Oh Tuhan.
- Pembunuh! - Awak layak mati!
Baiklah.
Awak guna ini untuk apa?
Ambil.
Tunjuk cara awak guna.
Tunjuk cara awak lakukan!
Awak guna untuk apa?
- Tergamak dia buat begitu? - Ayah.
- Oh Tuhan. - Pembunuh!
- Dia letak di dalam keranda. - Awak bukan manusia!
- Tergamak dia buat begitu? - Hyun Woo.
- Dia bukan manusia. Dia binatang! - Bawa dia dari sini!
- Bawa dia pulang. - Baiklah, tuan
- Pembunuh! - Awak layak mati.
Awak semua jumpa DNA Jo Pil Doo di tempat kejadian jenayah?
- Bila dia akan dipindahkan? - Detektif!
Bila kes akan ditutup?
- Beri laluan! - Pembunuh!
- Itu pun dia. - Dia sudah sampai.
Dia sudah sampai.
Encik Jo, kenapa awak bunuh semua gadis itu?
- Encik Jo! - Apa motif awak?
- Tepi. - Encik Jo, jawab soalan kami.
- Bagaimana pemeriksaan berjalan? - Beri laluan. Tepi!
- Tunggu! - Encik Jo!
- Tanggalkan topengnya.
- Baiklah, tuan. - Apa motif awak?
Lindungi haknya, konon.
Joon Young.
Kenapa awak...
bunuh ayah saya?
Maafkan saya.
- Bawa dia ke dalam. - Baiklah, tuan. Mari.
Hyun Woo? Hyun Woo.
Hyun Woo. Awak Jo Hyun Woo?
- Itu anak lelakinya! - Hyun Woo.
Pernahkah ayah awak tunjuk kelakuan pelik?
- Hyun Woo. - Hyun Woo, pandang ke sini.
- Pandang ke sini. - Hyun Woo!
- Hyun Woo, awak mahu cakap apa-apa? - Awak mahu cakap apa-apa?
- Hyun Woo! - Hyun Woo!
- Keluar! - Hei, keluar!
- Keluar! - Saya tahu awak berada di dalam!
- Hei, keluar! - Keluar!
- Apa awak fikir awak buat? - Buka pintu ini!
- Buka pintu! - Keluar!
- Buka ini! - Buka pintu ini!
- Buka pintu! - Buka!
- Saya tahu awak berada di dalam! - Buka pintu ini!
- Keluar! - Keluar ke sini!
Keluar!
- Saya cakap, keluar! - Apa awak buat?
- Keluar sekarang! - Keluar!
Tidak, jangan keluar.
Jangan keluar.
Saya akan pergi.
- Tunggu di sini. Jangan keluar. - Keluar ke sini!
Faham?
- Buka pintu! - Buka!
- Hei! Keluar! - Buka pintu ini!
- Buka pintu! - Buka!
- Buka pintu! - Keluar!
- Keluar cepat! - Keluar!
Tidak guna!
Awak tahu, bukan?
Awak tahu suami awak yang bunuh semua gadis itu!
- Takkan dia tidak tahu? - Dia bunuh tujuh orang gadis.
Bagaimana awak tidak tahu?
Kami tidak tahu! Kami langsung tidak tahu!
- Kenapa dengan dia? - Bapak borek, anak rintik.
- Awak pun tahu, bukan? - Awak semua berdua tahu!
- Sampai hati awak biarkan dia? - Awak sudah pun tahu!
- Dia bunuh tujuh orang gadis! - Awak tidak tahu langsung?
- Kenapa awak biar dia teruskan? - Awak pun bersalah!
- Awak tahu! - Tergamak awak biar dia lakukannya?
- Keluar dari sini! - Bukankah itu betul?
Oh Tuhan, apa ini?
Bagaimana jika mereka merempuh masuk rumah kita selepas restoran?
Mereka tiada tempat berteduh. Apa saya boleh buat?
Awak bangga jadi saudara pembunuh?
Oh Tuhan. Suruh mereka pergi.
Kita pun mangsa.
Oh Tuhan, teruknya.
Oh Tuhan.
Kenapa kotor ini? Oh Tuhan.
Oh Tuhan. Tidak sangka. Apa ini?
Saya belikan roti dan susu.
Hyun Woo, saya perlu ke tandas.
Pastikan awak simpan ini baik-baik.
(Seoul Timur ke Asan, Onyang)
Ibu!
Awak belum dapat menelefon penjaganya?
Dia ditinggalkan? Tiada orang telefon.
- Saya mahu keluar meronda. - Jumpa nanti.
(Rumah Anak Yatim Harapan)
- Helo. - Hai.
(Harian Hana)
("Jo Pil Doo Dihukum Mati")
("Isteri Jo Pil Doo Meninggalkan Anaknya")
("Anak Yatim Kesunyian,")
("Anak Detektif Seo Yang Mati Semasa Bertugas")
("Anak Perempuan Mendiang Detektif Yang Terbunuh...")
("Ketika Kejar Jo Pil Doo Dihantar ke Rumah Anak Yatim Harapan")
("Anak Perempuan Mendiang Detektif Yang Terbunuh...")
("Ketika Kejar Jo Pil Doo Dihantar ke Rumah Anak Yatim Harapan")
Hyun Woo.
Helo.
Awak sudah baca.
Saya tidak sangka ini berlaku.
Disebabkan prosedur pentadbiran,
budak perempuan itu tiada pilihan...
selain bermalam di sini.
Saya bukan mahu menyembunyikan awak,
- tapi sekiranya wartawan datang... - Saya tidak apa-apa.
Bermalamlah di rumah saya.
Saya akan pergi sebaik sahaja saya siap.
Berapa umur awak?
- Siapa nama awak? - Dari mana awak datang?
Nama saya Joon Young.
Saya berusia sepuluh tahun.
Joon Young. Itu nama awak, bukan?
Ya.
Baiklah. Berapa usia awak?
Sepuluh tahun.
Sepuluh tahun?
Oh Tuhan, awak sangat bijak.
Awak nampak cantik.
Terima kasih.
Sama-sama.
Makanlah.
Makan sebanyak yang awak mahu.
Oh Tuhan, awak sangat bijak.
Lampu hijau, lampu merah.
Hai.
Saya buat awak terkejut?
Maaf. Saya...
tidak berniat begitu.
Nama saya Jun Hee.
Hei. Hei. Budak!
Hei! Pulangkan!
Hei.
Cukuplah.
- Cukuplah apa? - Jangan ganggu hidup saya, boleh?
Awak...
sangat mementingkan diri.
Awak mahu kehidupan yang tenang?
Begitu?
Ayah awak...
membunuh tujuh orang gadis.
Dan, salah seorang daripada mereka sebaya awak.
Dan, budak perempuan tadi...
Ayahnya mati terjatuh ketika mengejar ayah awak.
Sembilan tulang rusuknya patah.
Tapi, awak pula...
mahu hidup awak tidak diganggu?
Awak tidak apa-apa?
Apa?
Ya.
Terima kasih.
Sama-sama.
Siapa nama awak?
Ada apa?
Saya tiada nama.
Saya rasa awak juga tiada.
Ibu dan ayah.
Ibu bapa saya pun sudah tiada.
Ini.
Sedap. Cubalah.
Helo.
Helo, Ketua Rahib Wanita.
Helo.
- Awak sihat? - Semuanya kerana awak.
Bagaimana dengan awak?
Saya juga sihat.
Begitu.
Awak nampak agak takut.
Kenapa? Awak mahu cakap sesuatu?
Awak tentu sangat sakit.
Bagaimana awak tahu?
Saya nampak awak mati di sebuah hospital.
Dia...
tidak beritahu awak?
Tidak.
Dia mula datang ke sini hanya selepas hilang penglihatannya,
jadi dia tidak nampak saya.
Jadi,
awak boleh nampak kematian juga.
Ya.
Tuhan.
Adakah dunia ini kejam?
Atau awak yang kejam?
Tuhan.
Kenapa?
Kenapa dia disumpah dengan kuasa sebegitu?
Sedap.
- Adakah gula-gula ini sedap? - Ya.
Joon Young.
Pak cik.
Untuk sekali, saya mahu mengelak takdir ini.
Saya cuba sedaya upaya...
untuk mengelak takdir ini.
Tuhan.
Apa saya patut buat?
Saya dengar...
awak boleh lihat kematian orang.
Kenapa awak diam sahaja?
Saya dengar awak boleh lihat apabila merenung mata orang.
Salahkah?
Mari ke sini!
Dengar cakap saya!
Cepat!
Hei, mari ke sini!
- Saya mahu pergi. - Hei.
- Kenapa? - Mari ke sini.
Lakukannya.
- Beritahu saya cara dia mati. - Saya mahu pergi.
- Cepatlah, kita kawan. - Saya mahu pergi.
Beritahu kami. Saya sangka awak boleh lihat.
- Bagaimana dia mati? - Pandang dia.
- Saya mahu pergi. - Pandang dia sekali sahaja.
Saya rasa dia sudah nampak.
Dia nampak. Dia sudah nampak.
Kenapa awak pandang saya begitu?
Bagaimana sebenarnya...
saya mati...
sehingga awak pandang saya begitu?
Awak akan bunuh diri...
di depan pegawai polis.
Awak akan jatuh dan mati.
Begitu.
Betulkah? Itu benar?
- Benarkah itu betul? - Nampaknya begitu.
- Dia memang anak seorang pembunuh. - Saya sudah agak.
Saya sudah agak ia tidak menyenangkan!
Awak dilahirkan dengan hidup sebegitu!
Takdir ditentukan terlebih dahulu.
- Awak dilahirkan dengannya. - Dia seorang anak pembunuh.
Anak seorang pembunuh.
Itu lucu. Hei, jangan buat saya ketawa.
Bagus untuk awak!
Terasa...
seolah-olah ramalan saya kembali sebagai sumpahan.
Apa agaknya yang berlaku...
jika saya tidak beritahu dia tentang kematiannya?
Kita bertemu kembali...
selepas 20 tahun.
Saya Goo Do Kyung.
Saya dengar awak ada kuasa hebat.
Encik Goo,
awak ditahan kerana membunuh Lee Min Jin.
- Apa? - Awak boleh panggil peguam...
dan berpeluang untuk membebaskan diri awak.
Dan, awak boleh merayu untuk mendakwa ini penahanan tidak sah.
Ikut saya.
Saya rasa...
awak salah orang, Cik Seo.
Itu yang dia beritahu awak?
Yang saya penjenayah itu?
Cuba awak kehilangan orang yang tersayang.
Awak takkan dapat...
menjumpai Seo Joon Young.
Apa sebenarnya awak mahu? Apa?
- Encik Kim! - Beritahu saya.
- Beritahu saya! - Encik Kim.
Encik Kim, sila bertenang.
- Beritahu saya! - Encik Kim.
Ini lakaran komposit yang dilakukan oleh Kim Tae Pyung?
Ya. Ada seorang lelaki bernama Goo Do Kyung.
Dia seorang pemeriksa perubatan di Perkhidmatan Forensik Negara.
- Pemeriksa perubatan? - Ya.
Dia pemeriksa perubatan yang lakukan bedah siasat ke atas Oh Sung Min.
Bagaimana dengan rakaman keselamatan?
Kita sudah dapat semua dan sedang meneliti.
Dan...
sukar bagi kita untuk menutup hospital ini lebih lama.
Apa kita patut buat?
Minta dia bekerjasama.
Dapatkan DNAnya dan hantar dia pulang.
Baiklah, tuan.
- Seperkara lagi. - Ya?
Sehingga kita ada bukti kukuh,
jangan biar wartawan tahu Goo Do Kyung seorang suspek.
Baiklah, tuan.
Mi Jin!
Mi Jin. Bangun.
Awak tidak apa-apa?
Terima kasih.
Waktu kematian...
berubah dari 7:00 malam kepada 4:00 petang.
Kenapa?
Awak nampak sesuatu...
dalam kematiannya?
Walau berapa kali saya lihat,
kematian awak satu-satunya yang saya tidak nampak.
Saya tertanya-tanya...
jika saya tidak nampak kematiannya kerana ia disebabkan saya.
Awak takkan menjumpai...
Seo Joon Young.
Tidak.
Tidak mungkin.
Awak tidak apa-apa?
Joon Young, tinggalkan kami sebentar.
Baiklah, tuan.
Awak nampak sangat marah tadi.
Boleh saya tanya sebabnya?
Awak nampak sesuatu dalam kematiannya?
Ya.
Baiklah. Tunggu sedikit lagi.
Saya hampir tiba.
Saya sudah beritahu awak...
yang dia akan bunuh dirinya selepas dikepung oleh polis.
Awak yakin lelaki ini merupakan penjenayah itu?
Awak tidak mempercayai saya?
Atau saya perlu buktikan lagi?
Kalaulah awak benarkan lakaran komposit dilakukan...
dan pegawai polis tahu wajah penjenayah itu,
Mi Jin tentu hidup.
Saya tidak boleh tuduh tidak lain dan tidak bukan,
seorang pemeriksa perubatan...
dari Perkhidmatan Forensik Negara hanya berdasarkan kata-kata awak.
Kalau begitu, cari bukti.
Tentu ada...
DNAnya di bawah kuku jari Mi Jin.
Walaupun Mi Jin dalam keadaan hampir mati,
dia cuba lihat siapa penjenayah itu.
Begitu caranya saya dapat lihat wajahnya.
Penjenayah yang bunuh Mi Jin...
ialah lelaki itu, Goo Do Kyung.
Jadi, awak tidak boleh...
lepaskan dia.
Saya akan telefon awak.
Saya dengar awak menahan seorang suspek.
- Siapa dia? - Sekarang ini...
saya tidak dapat beri awak jawapan.
Saya tahu ini sukar, tapi tolong bersabar sedikit.
- Awak nampak berita pagi tadi? - Mari.
- Saya tidak sangka. - Dia sudah mati
- Bagaimana ini boleh terjadi? - Oh Tuhan.
Peliknya.
Lihat jika ada berita terkini.
- Oh Tuhan. - Kasihannya.
- Tidak sangka betul. - Bagaimana ini boleh terjadi?
- Oh Tuhan. - Benarkah ini berlaku?
Kenapa? Ada apa?
- Saya tidak sangka. - Kasihan budak itu.
Mi Jin sudah mati.
Mati? Kenapa pula dia mati?
("Cik Lee, Mangsa Jenayah Peniru Jo Pil Doo,")
("Mati Di Hospital")
Awak rasa penjenayah itu naik marah dengan artikel yang kita tulis?
Dia mati tidak sampai sehari selepas artikel itu disiarkan.
Bukannya ini angkara Jo Pil Doo,
tapi kita tulis artikel itu seolah-olah betul,
- jadi penjenayah itu mungkin... - Awak hilang akal?
Bagaimana awak tahu jika ini angkara Jo Pil Doo atau tidak?
Awak yakin 100 peratus?
Dan, saya menyiarkannya hanya kerana Encik Lee suruh.
Jadi, tutup mulut awak.
Faham?
- Tidak masuk akal. - Betul.
(Perkhidmatan Forensik Negara)
Mengarut betul.
Sudahlah pelik seseorang boleh melihat kematian orang,
dan awak percaya kata-katanya lalu menuduh saya membunuh?
Nampaknya awak tidak ingat kerana sudah terlalu lama.
Encik Kim Tae Pyung kata dia nampak awak...
di Rumah Anak Yatim 20 tahun lalu.
Saya dengar dia meramal kematian awak.
Dia cakap awak akan bunuh diri di depan sekumpulan pegawai polis.
Tapi, itu takkan berlaku.
Saya akan...
penjarakan awak kerana membunuh Mi Jin.
Ini siasatan yang disasarkan.
Jangan risau.
Saya takkan penjarakan...
orang tidak bersalah di penjara.
Awak semua boleh gerak.
Awak rasa kakitangan di Perkhidmatan Forensik Negara masih di pejabat?
Ya, saya sudah telefon mereka.
- Tolong uruskan itu. - Jangan risau.
Bong Soo, tunggu di sini dan telefon segera...
jika awak jumpa apa-apa dalam rakaman keselamatan.
- Kang Jae, awak ikut saya. - Baiklah.
Baiklah, semua. Cepat.
- Ya. - Mari pergi.
(Perkhidmatan Forensik Negara)
Helo. Ini untuk seseorang di bawah penahanan kecemasan.
- Boleh awak lakukan dengan segera? - Baiklah.
Tunggu. Boleh undur lebih kurang 15 saat?
Tolong berhenti di situ.
Tinggi, 180cm, pertengahan 30-an.
Tunggu, boleh zum dekat kasut snikernya?
Itu tidak nampak seperti kasut sniker yang sama.
Ini.
Saya perlu cap jari awak.
Jika dia ditahan tanpa waran,
penahanannya perlu diluluskan oleh pendakwa raya dalam 12 jam.
- Dalam masa 12 jam? - Jika ia tidak diluluskan,
mereka perlu lepaskan dia. Sekarang 7 malam.
- Kita ada sembilan jam. - Ya.
Boleh awak cari lebih maklumat tentang Goo Do Kyung?
Dan, tanya jika sesiapa kenal dia di Rumah Anak Yatim Harapan.
Ya, baiklah.
- Awak berada di sini? - Awak peduli...
sama ada saya berada di sini atau tidak?
Kenapa awak buat begitu?
Awak tahu segalanya. Kenapa awak tidak cakap apa-apa?
Awak sudah pun tahu sebab saya tidak dapat lihat kematian Cik Seo.
Bukankah begitu?
Saya tanya awak.
Sebab itu saya beritahu awak...
yang awak berdua...
dalam hubungan yang malang.
Awak saling sayang, tapi awak berdua takkan sesekali dapat bersama.
Jadi, ia tentulah hubungan yang malang.
Awak tidak dapat melihat kematiannya...
kerana awaklah...
yang menyebabkan kematiannya.
Wanita itu, Seo Joon Young,
akan mati disebabkan awak.
(Permainan: Kepada Sifar)
Apa awak buat? Apa awak buat?
Saya takkan biarkan dia hidup.
Pasukan perubatan.
Cik Seo, awak tidak mahu bagaimana caranya awak akan mati?
Saya tidak peduli bagaimana caranya saya akan mati.
Jadi, sekalipun awak boleh nampak kematian saya, jangan beritahu saya.
Saya tidak boleh nampak.
Kematian awak satu-satunya yang tidak nampak.
Awak perlu berhenti di sini.
Setidak-tidaknya, awak boleh mengelak...
daripada menyebabkan kematiannya.
Tidak, saya yakin ini boleh dihalang.